KARIZ

X

KARIZ

حرفِ حرف

	قطره های اول
کلمه خداست. الفـحرف اول: آن گونه که سلام می کنیم آبادانی هر باغی را،آبی می دانیم که از ابتدای جمله جریان می یابد. و امیدواریم در این راستا « *کاریز*» مجرایی باشد برای هدایت این آب در طول جملات تا انتهای نوشته، جایی که وقتی برگشتیم و صفحه ای پر از کلمه را دیدیم، چشم مان به ادبیاتی شکوفا روشن شود.
+ نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم اسفند 1388ساعت 23:59 توسط ابوالفضل نظری \|

	دلجویی از مداد
اول سلام به مداد عزیز بعدن سلام به کلمه آخر سلام مخاطب چرا فکر می کنید آخر همیشه دیر است؟ ن و القلم... و کلمه بود و جهان در مسیر تکوین بود... از مداد عزیز معذرت می خواهم که چند وقت است مشغول برنامه نویسی شده ام و از نوشتن غافل اما قول می دهم به زودی در این محل یک مقاله ادبی نصب خواهد شد
+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم آذر 1388ساعت 18:26 توسط ابوالفضل نظری \|

	نوبل یعنی کشک
بی مقدمه! هرجایزه ای ازهرجشنواره یاموسسه یا محلی که به شخص یا ارگانی تعلق می گیرد ارزش کسانی که قبلن این جایزه را گرفته اند و یا بعدن ممکن است بگیرند تعیین می کند. گاهی این جایزه به کسانی تعلق می گیرد که باید در یک جمله ی کوتاه بگویم: نوبل یعنی کشک! اما جایزه یا جشنواره مهم نیست حتمن ارزش جهانی داشته باشد یا بهتر بگویم جهان فقط دنیای بزرگتر از قاره ها-کشورها-و حتا شهرها نیست...بلکه همین جشنواره های کوچکی که برگزار می گردد و برگزارکننده های آن مدعی بهتر شدن دوره ای از دوره ی قبلتر ان هستند نیز می تواند شامل این قاعده باشد... حالا آن که نوبل گرفته اگر سکوت کند-آن که تلاش می کرد نوبل بگیرد اگر سکوت کند... نوبل می شود کشک!
+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم مهر 1388ساعت 6:47 توسط ابوالفضل نظری \|

	برگ از درخت
برگ از درخت می افتد با زردی و سبزی می چرخد تو را با خاطره ی کوتاهی تا لبه ی پشت بام می برد ( جایی که به کوچه دید داشته باشد ) برگ از درخت می افتد برگ از درخت با سبز و باد و پرنده و من فکر می کنم چگونه می شود یک خاطره به آسانی مرگ از روبروی تراس خانه عبور کند بر خاک کوچه غلت بزند و هنوز سبز باشد؟! شاید تو پشت بام را تا پاییز ترک نکنی... وقتی برای کوچه آسفالت تازه می آورند وَ خطوط بازی لی لی پاک می شود... اکنون درخت،کُنده ی کوتاهی است و دستش از تراس و پشت بام کوتاه ...
+ نوشته شده در سه شنبه سی ام تیر 1388ساعت 11:26 توسط ابوالفضل نظری \|

	سلام زندگی
سلام می کنم به تو، به لحظه های ناب سلام می کنم به آفتاب به خواب و بوسه های نور بر حباب ... سلام زندگی! چه دیر آمدی؟! چه زود می روی ز دست... نرو!... به باد فکر کن! به لحظه های شاد فکر کن! به نور فکر کن! به سبزه های روی گور فکر کن! ... بهشت در دل پرنده هاست پر بزن! پرنده شو!! سلام کن به بادبادکی که باد شد به کودک درون خود! پر از نشاط و خنده شو! پرنده شو! بپر! بهشت را به آسمان ببر!
+ نوشته شده در سه شنبه دوم تیر 1388ساعت 14:0 توسط ابوالفضل نظری \|

	نیکی ی پیر مغان بین که چو ما بد مستان / هر چه کردیم به چشم کرمش زیبا بود
یه بازی: قشنگ ترین کار یا دارائی ی حلزون چیه؟ * من بازی!!! فکر کنم خونه ی سیارش(دارائی) همیشه ام خونه تکونی داره(کارش) * * یه روز حلزون ما عاشق شد،عاشق یک قاصدک که چیزی نشده تنهاش گذاشت. حلزون دلش گرفت و خواست از خونه بزنه بیرون و بره بالا... چیکار باس می کرد؟ * خب عملن این حلزون خونه خراب شده تازه می تونه خونه ش رو بزنه برج بکنه! * پس حلزون ما کمی از احساساتش کم کرد و رفت سراغ بنگاههای معاملاتی... اولین بنگاهی گفت:... * -می دونی؟! ویلون و سرگردون می شی! دیگه (...) نمی تونی صابخونه شی! * -ببخشید اما من این خراب شده رو برا کی نیگه دارم؟! تازه ش هم خونه واسه یک عاشق دردسره، پابند می کنه، سرعتش رو می گیره، نمی ذاره بره بالا پیِ عشقش. * (بابا این حلزون حسابی تعطیله) و خیلی عاشق، آخه از همه ی دارائی ش که خوش تیپش هم کرده می گذره به خاطر عشق! حالا در قبال این خونه پولم می گیره! * حلزون ما حرفهای بنگاهی رو نشنیده گرفت و... با آخرین سرعت از این بنگاه به اون بنگاه شد... فصلها گذشت و پاییز با تندترین بادهاش اومد... حلزون ما اما (...) نتونسته بود مشتری پیدا کنه... تا زد و قاصدکش با یکی از بادهای تند جلوش سبز شد و گفت: * گفت: این باد عجیب کلافه م کرده، خسته شدم از بس این ور- اون ور پرت شدم! می تونم لبه ی پنجره ت بشینم؟ * حلزون که از خوشحالی ی دیدن قاصدک پَر در آورده بود و تُو خونه ی خودش نمی گنجید زد و حواسش پرت شد، و تا به خودش بیاد دید توی دست بادِ وُ رسیده اون بالا که دلش می خواست اما... * * رسید اون بالا، اما قاصدک سبک تر بود و یه دنیا از حلزون فاصله گرفته بود. * و با خودش می گفت: کاش صبر می کرد و گوش می داد تا خبر خوشی که براش داشتم بشنوه... * آره حلزونِ ما نشنید که قاصدک می خواست گوشه ی پنجره ش بشینه. ابوالفضل و فاطمه نظری سلیمانی**
+ نوشته شده در پنجشنبه یکم اسفند 1387ساعت 10:8 توسط ابوالفضل نظری \|

	جنگل
جنگل را در پاییز دیده ام هزار بار عبور از بین درختانش، نیاز به تابش مستقیم آفتاب دارد که سایه ها را بیش از اندازه غمگین کند - ساکت و طولانی - تا جایی که نگاهت را لا به لای آن شاخه های خشک دور متوقف کنی... و خیره برگردی به روی خش خشی که ایستاده ای. در میان درختها حرف از حواس می زنیم ـ از لامسه ـ که قلبت را مثل جوانه ای سبز بیرون می آورد از پوستی قهوه ای، تلاشم بر این است که تو را در بیاورم از لباسهایت و آفتاب را در نوازش پوستت شریک کنم.(عبور از تو نیاز به پاییز دارد که سرخ شوی!) بی وقفه به تو فکر می کنم که ساعت را از عقربه هایش جدا می کنی. روز در نزدیکی های شب است ستاره ها را از فکرم بیرون نکرده ام و درختهای جنگل را که دیشب به خواب دیده بودم دوباره به خواب می بینم از هر طرفِ کوه که آفتاب را بالا بیاورم اتاق خالی نداریم که صبح را به خوابهای ابدی بفرستم. همیشه از شب می ترسیدم که در گوشه ی اتاق می نشیند، و پاییز را در چشم هایم نمی بیند، که در آغوش گرفتمت وَ از بین انگشتهایت عبور کردم... عبور کردم... می بینی؟! دنیا همیشه بعد از مرگ به تو سر می زند و تو جنگل را در پاییز دیده ای هزار بار
+ نوشته شده در جمعه هفدهم آبان 1387ساعت 15:55 توسط ابوالفضل نظری \|

	جاده
حالا که میری و تنهام می ذاری مث موج میون دریام می ذاری... حالا که فاصله خط جاده هاست بذا پاهات بدونن جام می ذاری ...
+ نوشته شده در جمعه هفدهم آبان 1387ساعت 15:51 توسط ابوالفضل نظری \|

	دو بیت
در یک مبارزه ی تن به تن مردم تا تن به عشق توی ناتنی بردم از دست سرنوشت به پای تو افتادم و از دست رد تو بر سینه...جا خوردم
+ نوشته شده در جمعه بیست و هشتم تیر 1387ساعت 17:36 توسط ابوالفضل نظری \|

	ترانه ی کوچک خوشبختی
رفتنی می رود - کمی دلتنگ - مانده ام تا بگویم از دل سنگ: قلب او خانه از غم داشت عاشقی چون مرا کم داشت آمدم دست در دستش با تمام وجود دل بستش لحظه هامان به شب می رفت عشقمان لب به لب می رفت قلبمان از ستاره ها روشن شب برای ستاره پیراهن بازی دگمه های شب با دست روز می آمد و دگمه را می بست روزها رفت و شب برگشت شب گذشت و به روزها پیوست تا که او خانه را گم کرد عشق را در دهان مردم کرد... حرف از رفتن است انگار دست از این حرفها بردار
+ نوشته شده در جمعه هفدهم خرداد 1387ساعت 1:4 توسط ابوالفضل نظری \|