Kariz

قطره های اول

1kariz — Mon, 02 Mar 2009 20:28:18 GMT

کلمه خداست.

الفـحرف اول: آن گونه که سلام می کنیم

آبادانی هر باغی را،آبی می دانیم که از ابتدای جمله جریان می یابد. و امیدواریم در این راستا « کاریز» مجرایی باشد برای هدایت این آب در طول جملات تا انتهای نوشته، جایی که وقتی برگشتیم و صفحه ای پر از کلمه را دیدیم، چشم مان به ادبیاتی شکوفا روشن شود.

دو بیت

1kariz — Fri, 18 Jul 2008 14:05:18 GMT

در یک مبارزه ی تن به تن مردم

تا تن به عشق توی ناتنی بردم

از دست سرنوشت به پای تو افتادم

و از دست رد تو بر سینه...جا خوردم

ترانه ی کوچک خوشبختی

1kariz — Thu, 05 Jun 2008 21:33:18 GMT

رفتنی می رود - کمی دلتنگ -

مانده ام تا بگویم از دل سنگ:

قلب او خانه از غم داشت

عاشقی چون مرا کم داشت

آمدم دست در دستش

با تمام وجود دل بستش

لحظه هامان به شب می رفت

عشقمان لب به لب می رفت

قلبمان از ستاره ها روشن

شب برای ستاره پیراهن

بازی دگمه های شب با دست

روز می آمد و دگمه را می بست

روزها رفت و شب برگشت

شب گذشت و به روزها پیوست

تا که او خانه را گم کرد

عشق را در دهان مردم کرد...

حرف از رفتن است انگار

دست از این حرفها بردار

سه شعر ترجمه از: مهسا نظری

1kariz — Tue, 27 May 2008 15:56:56 GMT

Dreams

Hold fast to dreams

For if dreams die

Life is a broken – winged bird

That can not fly

Hold fast to dreams

For when dreams go

Life is a barren field

Frazen with snow.

"L.Hughes"

«رویاها»

رویاهایت را محکم بچسب

اگر بمیرند

زندگی پرنده ی بال شکسته ای را می ماند

که توان پرواز ندارد

رویاهایت را محکم بچسب

زمان رفتنشان می رسد

و زندگی ، مزرعه ای خشک خواهد بود

یخ زده از برف

The rag doll to the headless child

I love you

With my linen heart

You can not know how these

Rigid , lumpy arms

Shudder in your grasp

Or what

Tears dom up against

These blue eye – smudges at

Your capriciousness

At night I watch you sleep

You , ll never know

How I trust my face

Into the stream

Of your warm breath

And how

Love – words choke me behind

This sewn –up mouth

"David Harsent"

حرفهای عروسکی کهنه با بچه ی بی محبت

با قلب پارچه ای ام دوستت دارم

و تو این را نمی دانی

بازوهای ظریف ام را فشار می دهی

و نمی دانی چگونه در دستهایت می لرزند

آیا نمی بینی

اشکهایم را، که در می آوری

و روی آرایش چشمهای آبی ام

پایین می آیند

به خاطر بچه بازی هایت !؟

شب ها وقتی خوابی تماشایت می کنم

و هرگز نمی بینی

چگونه صورتم

به گرمی نفس هایت اعتماد می کند

و چگونه کلمات عاشقانه

پشت دهان دوخته ام

خفه ام می کند .

In this city

In this city , perhaps a street

In this street , perhaps a house

In this house , perhaps a room

And in this room a woman sitting

Sitting in the darkness , sitting and crying

For some one who has just gone through the door

And who has just switched off the light

Forgetting she was there

"Alan Brownjohn"

در این شهر

در شهر، خیابانی است

در خیابان، خانه ای

در خانه، اتاقی

و در اتاق، زنی نشسته است

در تاریکی و گریه می کند

برای او که از در بیرون رفته است

چراغ ها را خاموش کرده

و فراموش کرده است

زنی را که در تاریکی می ماند ....

طلب باران

1kariz — Tue, 27 May 2008 15:54:18 GMT

مردم استان زنجان مثل سایر استانهای کشور آداب و رسومی خاص و ویژه دارند،یکی از رسمهای زیبایی که مردم زنجان در ایام خشکسالی دارند مراسم طلب باران است که بیشتر در روستاها انجام می گیرد. این مراسم بدین شکل است که عروسکی بزرگ به اسم«کوسه گلین» و عروسکهای کوچکی به نام «چمچه بالیخ» درست می کنند. و در یکی از روزهای بهاری که کشاورزان بیشتر به باران احتیاج دارند انجام می گیرد؛مردم در میدان روستا جمع می شوند،عروسک کوسه گلین را پیرزن باتقوا و با ایمان در دستش می گیرد و به طرف آسمان می برد و می گوید:

کوسه گلین نه ایستر (عروس بزرگ«کوسه عروس» چی می خواد)

ا...دان یاقیش ایستر (از خدا بارون می خواد)

ا... بیزَ یاقیش وِر (خدا به ما بارون بده)

بوغدالارمز سو ایستر (گندم هامون آب می خواد)

سپس چمچه بالیخ که عروسکهای کوچکی هستند بچه ها در دست می گیرند و بعد از عروسک کوسه گلین به طرف آسمان می برند و شروع به خواندن

چمچه بالیخ نی ایستر (ماهی کوچیک چی می خواد)

ا...دان یاقیش ایستر (از خدا بارون می خواد)

دوداخلار چادیپ (لباشو ببین خشک شده)

بیرج قاشیق سو ایستر (نوک یه قاشق آب می خواد)

و مردم به همراه عروسکها با شعرهایی که بیشتر حال و هوای طلب باران دارند می خوانند و به طرف مسجد روستا می روند، در حیاط مسجد که همه رو به درگاه خداوند می ایستند و دو رکعت نماز طلب باران می خوانند.سپس آش نذری که قبلا آماده کرده بودند بین مردم پخش می کنند. در پایان مراسم هر کدام از عروسکها را لای شاخه درختها می گذارند تا باران بیاید و آنها را خیس کند.

در واقع کوسه گلین نمادی از ماهی بزرگ و چمچه بالیخ نمادی از ماهی کوچک است.(ما آدمها مثل ماهی های بزرگ و کوچک هستیم که احتیاج به آب داریم.)

-این مراسم بیشتر درشهرستان ایجرود این استان انجام می شود.

تنظیم کننده: فاطمه نظری

گزارش چهارمین بزرگ داشت حسین منزوی

1kariz — Fri, 16 May 2008 13:45:14 GMT

«حسین

اگر جهان به روایت تو بود

منزوی نبود

عشق بود»

از کجا بگویم؟! حسین منزوی دیگر نیست و کسانی که نیستند جایشان خالی ست.طبق معمول یا اصلن نه...این بار هم قرار است به یاد بیاوریم تمام بزرگی ها را،آخر عادت کرده ایم چیزهایی را که نیستند بزرگ تصور کنیم می دانید؟!نمی بینیمشان و گمان می کنیم: وه چه بزرگ!!!

اما بزرگ داشتی که داشتیم برای کسی بود که بزرگی اش را با عشق می سنجیم، حالا شما بگوئید در یک سالن به این کوچکی جا می شود؟!

که فقط بتوانی پشت پیراهن حاضران را ببینی و صدایی که بیشتر به پچ پچه می ماند تا صدای مجری ... از این گذشته ما که چیزی ندیدیم (آخر بیرون سالن بودیم با صدا...)حرف هایی درباره حسین منزوی می توان شنید حرف هایی که مادرها و مادر بزرگ هایمان هم پشت سر مرده ها می زنند اما آیا ارزش حسین منزوی به اندازه ی همین خاطراتی است که تعریف کردند یا حسین منزوی، منزوی شد به خاطر شعرش(آنقدر منزوی که فقط اتاق اش او را شناخت). ساده ترین و پیش پا افتاده ترین کار در بزرگ داشت چنین شخصی درست خواندن شعرهایش بود؛طوری که در سالن به آن شلوغی مجری،توانائی های شاعر را با خوانش اشتباه و تپق به زیر سوال می برد و...

اما بعد از بزرگ داشت:

خب! چه چیزی عاید ادبیات شهرمان شد؟! توانستیم حسین منزوی را بشناسیم و بشناسانیم،لااقل مزارش را؟!(خودش را که هیچ وقت نشناختیم و نقدی درباره شعرش ندیدیم)، محمدعلی بهمنی می آید و می رود فقط با یک خاطره،اما آیا این خاطره شاعر غزل سرایی را به ما شناساند، که یک عمر منزوی بود،یا فقط فهمیدیم محمدعلی بهمنی دوست او بوده است؟!

به نظر می رسد ما هنوز معنای بزرگ داشت را نفهمیدیم و گمان می کنیم بزرگ داشت یعنی شخص مورد نظر را با یک چهره معصوم و دوست داشتنی بیاوریم داخل سالن و بگوییم:به به! عجب شاعر بزرگی!، در حالی که نیاز ادبیات ما قد و قامت شاعر نیست همچون معشوقه های شعر، بلکه شعر است و نقد و بررسی شعر. اگر میزگردی تشکیل می دادند و آثار منزوی را تجزیه-تحلیل می کردند،چند مرده حلاج بودنشان بیشتر از خودنمائی شان به چشم می آمد و لااقل اگر قرار بود جایی از کارهای حسین منزوی به عنوان غزل سرای بزرگ یاد کنیم مباحثی که در این بزرگ داشت می شنیدیم دلیل خوبی می شد، اما حالا اگر به شما که می خواهید درباره او بدانید بگویم:حسین منزوی فلان جا با فلان کس چای خورده به من نمی خندید؟! پس بهتر است قبل از شما من به این بزرگ داشت بخندم و هیچ وقت خاطره ای از شاعر برای شما تعریف نکنم- حداقل قبل از اینکه شعرش را به شما معرفی کنم-...

به چه کسی بگویم؟! که عشق نیاز به گفتن ندارد... و دلی نیست که بشنود...

رقص

1kariz — Thu, 15 May 2008 18:54:18 GMT

زن در میان مه

با موهای پراکنده اش می رقصد

زمین اگر در قلب او باشد

جنگل ها را به تپش می رویاند

گلها را پرپر می کند

و موهای پراکنده را...

آه! افسوس

من از خورشید پرم

و قبل از آخرین قطرات

طلوع خواهم کرد

بامداد

1kariz — Sat, 03 May 2008 17:05:23 GMT

شایسته بود ستایش آن بانو

که عشق را در آغوش دیگران می جست

و در آغوش خود یافت

...

1kariz — Thu, 03 Apr 2008 18:44:19 GMT

تو فکر کن که نیستم

ستاره ای که می رود از آسمان

و جای خالی اش همیشه ناگهان...

تو فکر کن که نیستم!

روباه كوچولو

1kariz — Fri, 14 Mar 2008 17:46:18 GMT

توئي كه مي خوني مي دوني اهليم كردي؟!

نمی ترسم از اینکه اهلی شدم، می ترسم از اینکه دروغ باشه

همونی که فکر می کنی گل سرخ توئه نیست!
دیوانه کننده است اگه یک لحظه هم نتونی بدون فکر گلت باشی و بدونی هیچ وقت راه برگشتی نداری به اون سیاره کوچیک
هیچوقت هیچوقت
و اونوقت بغض ازت جدا نمی شه
به ابرها نمی رسه
و تو فقط تحمل می کنی
از همه چی می گذری تا با فکر اونی که اهلیت کرده و از اول هم مال تو نبوده و نمی... خودتو تموم کنی
و تموم می شی

و تموم...