تصويرسازي دراماتيك
« واژه نمايش (drama) در يوناني صرفاً به معناي كنش است. نمايش كنش تقليدي است. كنش براي تقليد يا بازنمايي رفتار بشر است. عنصري كه نمايش را نمايش ميسازد دقيقاً بيرون و فراسوي واژهها قرار دارد و عبارت از كنش يا عملكردي است كه انديشه و مفهوم مورد نظر پديدآورندة اثر را تحقق كامل ميبخشد.»
عناصر نمایش که در نمایشنامه عینیت می یابند:
صحنه
رخدادگاه
درام، مكاني
است
كه رويداد در آن به تصوير كشيده ميشود رخدادگاه شامل قيد مكان و زمان نمايش است كه براي القاي
مفهوم نمايش و در جهت اثبات تم توسط نويسنده تصنيف ميشود.
اجزاي صحنه
2-شخصيت: شخصيت از طريق گفتار، رفتار خود داستان را به تصوير ميكشاند و بدون شخصيت درام شكل نميگيرد. يعني درام بدون تصوير ناممكن است.
3-كلام دراماتيك: كلامي است كه توسط اشخاص نمايش ردوبدل ميشود و علاوه بر انتقال اطلاعات شامل زواياي ديد اشخاص نمايش است. در زمان خواندن نمايشنامه تصويري از اشخاص بازي در ذهن ما ساخته ميشود و ما پي ميبريم كه آنها از چه طبقة اجتماعي هستند و چه ويژگيهايي دارند. درامنويس بر مبناي خصوصيات اشخاص بازي به نوشتن كلام دراماتيك ميپردازد و از اين طريق اشخاص بازي را به تصوير ميكشند.
4-فضا: تصويرهاي دراماتيك در كنار هم معنايي ميسازند اين فضا در برگيرندة تصاوير است و دلالت بر معنايي ميكند.5-زمان و مكان: تصويرهاي دراماتيك نميتواند معلّق در فضا رها شوند آنها براي شكلگيري نمايش نيازمند آن هستند كه در مكان و زمان خاصي تثبيت شوند و حول محور آن به حركت در آيند.
اما نه هر که سر بتراشد قلندری داند.اینهافقط مفاهیم اند و نویسنده در محلی فراتر از مفاهیم صرف، به ساخت و آفرینش اثر خلاقانه خود می پردازد تا در ادامه منتقد با دانایی بر مفاهیم ابزاری متن را باز گشایی کند.
آینده از آن شماست چرا که...